Dag 36 - De terugreis

donderdag, 23 augustus 2007

Aan al het goede komt ooit een eind. Dus helaas ook aan onze vakantie. Inmiddels is Lennart al weer aan het werk en onze vakantie lijkt al weer een hele tijd geleden. Toch hebben jullie nog een laatste verslag en wat foto’s tegoed.

Met de shuttle naar the airport

Zaterdagmorgen ging om 5AM de wekker. Even douchen, een bak koffie en de laatste spulletjes ingepakt. We hadden rond 6AM een shuttle busje besteld welke ons naar het vliegveld van San Francisco bracht. Rond 7AM kwamen we aan op het vliegveld waar het ontzettend druk was. Gelukkig waren we ruim op tijd dus hebben we geduldig in de rij gewacht tot we mochten in checken. Na de gebruikelijke security checks en de broodnodige bak koffie zijn we in het vliegtuig gestapt. We hadden bij het boeken van de vlucht op de website seatguru gekeken bij het kiezen van onze stoelen. Dit pakte zeer goed uit want we hadden ontzettend veel beenruimte (met gestrekte benen kon je de stoelen voor je niet raken). Na een vlucht van ongeveer 6uur kwamen we aan op het vliegveld van Atlanta waar we moesten overstappen.

We hadden iets meer dan een uur om over te stappen wat meer dan genoeg was omdat we niet meer door de security hoefden en ook onze koffers werden vanzelf overgeladen. Na onze honger te hebben gestild met een pizza slide liepen we weer naar de gate. Toen bleek dat ons vliegtuig wat ons naar Amsterdam zou brengen kapot was. Gelukkig kwamen ze hier achter voordat we in de lucht zaten :)

In het vliegtuig..

Het duurde even voordat er een nieuw vliegtuig gevonden was en we konden in stappen. Dit vliegtuig moest eerst nog schoon gemaakt worden en ook de catering moest nog aan boord. Nadat we eindelijk konden in stappen moesten we nog wachten tot onze koffers waren overgeladen uit het kapotte vliegtuig. Na 3 uur vertrokken we eindelijk! Na het diner en de film gingen de lichten uit en met wat hulp van kussens, dekens, ooglapjes en oordopjes die van ons ook. Na 8uur landen we eindelijk op Schiphol.

Geland op Schiphol!

Hierna was het nog even wachten op onze bagage. Onze koelbox hadden we ook als koffer ingecheckt en deze kwam heelhuids samen met de andere koffers op de bagageband gerold! Er stond een 11 koppig ontvangst comité te wachten wat natuurlijk helemaal leuk was. Na 5 weken zagen we eindelijk onze vriendinnen en familie weer! Hiermee is een einde gekomen aan onze ‘droomreis’. Gelukkig hebben we de foto’s nog! We weten allebei zeker dat we nog wel vaker naar de USA op vakantie zullen gaan. We willen iedereen bedanken (zowel bekenden als onbekenden) die de reis hebben mee beleefd door regelmatig onze verslagen te lezen. Ook de reacties waren erg leuk!

Hartelijke groeten,

Ernst Jan & Lennart

Dag 35 - San Francisco

zaterdag, 18 augustus 2007
Hier stappen we maar weer op

Vanmorgen hebben we wederom lekker uitgeslapen tot een uur of 11. Na bak koffie uit ons koffiezetapparaatje zijn we in de bus gestapt richting de Fishermans Warf. We wilden vandaag namelijk een tochtje maken met de beroemde kabeltrams van San Francisco en besloten te beginnen met die van Hyde street wat vlakbij de Fishermans Warf is. Eerst hebben we een lekker broodje laten beleggen bij Subway en daarna zijn we in de rij gaan staan. Dit was nogal een populair opstap punt van de kabeltram dus we moesten even wachten.

De kabels, met de straatnamen erbij

Helaas moesten we binnen in zitten. Na een tijdje de steile weg omhoog te hebben gereden zijn we uitgestapt bij het Cable Car Barn Museum. Er zijn 4 kabeltram lijnen in San Francisco. Het werkt met een kabel onder de weg die de trams kunnen vastgrijpen om vooruit te komen. In de Cable Car Barn komen alle kabels samen en staan grote machines die het hele zwikkie aandrijven. Heel interessant om te zien hoe dat allemaal (nog steeds) werkt!

Na het museum zijn we met een andere lijn door California street gereden. Nu hadden we meer geluk en konden we buiten staan. Het leukste is om op de steps te staan en half buiten de tram te hangen, met de zon in je gezicht de berg op en af! Na zo’n beetje alle lijnen te hebben gehad kwamen we weer aan in de Fishermans Warf waar we wat te drinken hebben gehaald.

De toren op Telegraph Hill

Hierna zijn we naar de Telegraph Hill gelopen. Hier stond vroeger een antenne op om te communiceren met de rest van de stad en met schepen in de baai. Na een korte klim stonden we op de heuvel waarvan je een fantastisch uitzicht hebt over de stad, de baai, de Golden Gate Bridge en natuurlijk Alcatraz. Nadat we Telegraph Hill hadden bekeken zijn we in Little Italy een heerlijk bord pasta gaan eten. Nadat we onze buikjes rond hadden zijn we wederom met de bus naar de Fishermans Warf gegaan om nog wat laatste aankopen te doen.

Morgenochtend worden we om 6:00AM opgehaald bij het hotel door een airport shuttle busje en begint de lange weg naar huis!

Dag 34 - San Francisco

vrijdag, 17 augustus 2007
Lennart op de fiets!

Vandaag hebben we even uitgeslapen tot een uur of 11. Vervolgens zijn we met de bus weer richting Fishermans Warf gegaan om daar een fiets te huren. Op het formulier dat we moesten invullen werd ons gevraagd of we ook een helm wilden. Daar hadden we uiteraard voor ‘nee’ gekozen. Toen werd ons door de verhuurder nogmaals gevraagd of dit wel klopte. Vervolgens vroeg ze ons uit welk land we kwamen. Toen we zeiden dat we afkomstig waren uit ‘Holland’ begreep ze het meteen. In Amerika is fietsen echt een sport en gebruikt men de fiets niet als een echt vervoermiddel. Een helm dragen tijdens het fietsen is hier dan ook doodnormaal.

Ook nog even samen..

Eenmaal op de fiets zijn we eerst richting de Golden Gate Bridge gegaan. Er was vandaag geen mist te bekennen en dus konden we de brug heel mooi zien. Na een paar foto’s zijn we over de brug richting Sausolito gegaan. Dit is een historisch plaatsje aan de overkant van de Golden Gate. Ook al hadden we niet eens zo’n grote afstand gefietst, de geweldige indrukken die we opdeden maakten dat we al snel trek hadden in wat lekkers. We hebben in Sausolito in een restaurant even wat gegeten. Lennart nam een Club Sandwich, terwijl ik de gerookte zalm in een wrap van gedroogde tomaat wel eens wilde proberen.

Onze afdaling op de fiets

Vanaf Saulsolito zijn we met de veerboot weer terug gegaan naar San Francisco. Vanaf hier zijn we op weg gegaan naar Twin Peaks. Een naam die de meeste mensen bekender doen voorkomen van de televisieserie of de bijhorende muziek. Moby heeft hier misschien wel zijn meest bekende nummer ‘Go’ van afgeleid. Om zicht te krijgen op deze twee bergtoppen was al een hele rit berg op, berg af. Aan de voet van de grootste klim besloten we om terug te gaan naar de werf, aangezien we nog een ruim uur hadden om onze fiets te retourneren. We wilden liever niet dezelfde weg terug nemen. Dit leverde wel een route op die ons over de Russian Hill leidde. Dit is de heuvel waar San Francisco op gebouwd is. Een behoorlijke extra klim verder hebben we onze fietsen na een noemenswaardige tocht weer ingeleverd.

De zon gaat onder..

Na de fietstocht hebben we nog even wat gedronken op de Fishermans Warf, wat toch één van de meest gezellige plekken is van San Francisco. Vanaf hier hebben we de tram, de F-Line, genomen naar Market Street. Vlak hierbij reed weer een bus naar Geary street die ons tot voor het hotel bracht. Naast ons hotel zit een soort kroeg, schuinestreep, internetcafé waar we even een paar biertjes gedronken hebben. Eenmaal weer buiten vroeg een vreemdeling ons de weg naar de ‘Ambasador’. Uiteraard moest ik hem bekennen dat ik dat niet wist, totdat ik vlakbij een nachtclub zag met deze naam. Dit maakte dat wij onze paspoorten even ophaalden en hier ook even wat zijn gaan drinken. Eenmaal binnen zaten we wat met elkaar te praten tot een jongen naar ons toe kwam lopen. Hij vroeg ons met vrij veel woorden, vrij vertaald het volgende; alsjeblieft wees niet beledigd maar zijn jullie misschien homo?

San Francisco is misschien wel de meest tolerante stad van Amerika. Homo’s kunnen hier gewoon hun ding doen. Dit klinkt misschien wat vreemd maar er hangen hier zelfs reclameborden voor homoclubs, iets wat in andere Amerikaanse steden echt ondenkbaar is. Net zo ondenkbaar als twee jongens die samen als vrienden naar een nachtclub gaan en met elkaar in gesprek zijn in plaats van met de dames om hun heen. Ik gaf op de vraag van deze jongen het antwoord; ‘No we’re from Europe!’. Hij begreep meteen wat we bedoelden. In dit geval ben je óf een Amerikaanse homo, óf je bent een Europeaan. Hij zij zelfs dat hij dat antwoord elke keer kreeg als hij die vraag stelde. Het is echt heel bijzonder om te zien dat er zo’n groot verschil zit tussen de verschillende Amerikaanse steden. In New York hadden we weinig verassingen, het was eigenlijk precies zoals we het ons voorgesteld hadden. In Las Vegas mag opeens alles; er wordt ons nauwelijks naar onze leeftijd gevraagd en men deelt op straat zelfs flyers voor prostituees uit. Hier in San Francisco is het weer een hele andere wereld. Dit is de meest Europese stad van Amerika. Men is hier tolerant en er hang een ontzettend relaxte sfeer. Een mooie overgang voor onze trip naar Amsterdam overmorgen, een stad die misschien wel het dichtste qua gedachtegoed bij het Europese San Francisco ligt.

Dag 32 - San Francisco - Highway 1

donderdag, 16 augustus 2007
Onze stop, Ripplewood cabins

Eergisteren zijn we uit Los Angeles vertrokken om over de Highway 1 richting San Francisco te rijden. Deze weg staat ook wel bekend als de Pacific Highway, een prachtige route langs de westkust. Na de eerste dag zijn we gestopt in Big Sur, een plaatsje in het bos tussen L.A. en San Francisco. Hier hadden we van te voren een cabin gereserveerd. Dit was een hele mooie plek om even te stoppen.

Onze weg

Gisteren de rest van de kustroute gereden en uiteindelijk aangekomen in San Francisco. Omdat de Highway 1 over de Golden Gate Bridge gaat, zijn we hier gelijk overheen gereden. Ik eerst en daarna Lennart weer terug. Daarna zijn we naar het Adante hotel gereden en hebben ingecheckt, om vervolgens nog even Lombard Street te doen. San Francisco is voor een deel gebouwd op behoorlijk steile heuvels. De steilste weg, Filbert Street, heeft een helling van maar liefst 31,5%. In Lombard Street zijn in 1922 acht haarspeldbochten gemaakt om de helling van 27% terug te brengen naar 16% zodat er voertuigen konden rijden. Het heeft de bijnaam gekregen van de meest kromme en bochtige straat in heel Amerika.

Straat in San Francisco

Toen de auto maar met pijn in ons hart ingeleverd bij het Avis depot aan de Fishermans Warf. Even op verzoek van de chagrijnige medewerkster een schadeformulier ingevuld en we mochten gaan. Toen zijn we te voet terug naar het hotel gegaan. Dit bleek toch onverwachts een behoorlijke klim te zijn. Sommige stukken trottoir waren zó stijl dat er trappen in gemaakt waren. Eenmaal terug in het hotel even lekker uitgerust om vervolgens ’s avonds de bus maar eens uit te proberen. Na wat gezoek en gestuntel zaten we eindelijk in de juiste bus. Toen de bus vlakbij Fishermans Warf kapot ging zijn we te voer verder gegaan op zoek naar de verlichte Golden Gate. Weer een illusie armer; ook dit typisch Amerikaans icoon was nauwelijks verlicht. Alleen de straatverlichting stond aan. Toch vreemd, want we herinnerden ons toch echt een verlichte brug van de foto’s. Misschien mag het van Al Gore niet meer. Toen even een kaart gekocht van de buslijnen. Zo konden we redelijk snel de goede lijn vinden terug naar ons hotel.

Alcatraz in zicht!

Vandaag zijn we naar Alcatraz gegaan. Eerst met de bus naar Pier 33 om daar met de boot naar het eiland te gaan. We hadden van te voren op internet al kaartjes gekocht, wat in het hoogseizoen ook echt nodig is. The Rock, zoals Alcatraz ook wel genoemd wordt, is een echte aanrader als je in San Francisco bent. Het is heel bijzonder om toe zien hoe zware criminelen zoals ‘The Birdman’, ‘Machine Gun’ Kelly en Al Capone hier hun dagen doorbrachten. Bij onze toegangskaart zat ook een audiotour. We kregen een kastje en een koptelefoon die ons door het cellenblok leidde. Zo kregen we een heel goed beeld van Alcatraz en ook de ontsnappingspogingen van enkele gevangenen.

Zeeleeuwen op Pier 39

Na Alcatraz hebben we even gekeken op het nabij gelegen Pier 39. Dit is een heel gezellig complex van winkeltjes en eettentjes. Ook liggen hier in het havengebied honderden zeeleeuwen die zich hier in 1990 vestigden. Ze scharrelen rond op de steigers, kruipen over elkaar of proberen elkaar in het water te duwen. Een erg leuk gezicht! Daarna hebben we even wat gegeten op de Fishermans Warf om vervolgens weer met de bus richting het hotel te gaan.

Dag 30 - Los Angeles, Universal Studios

maandag, 13 augustus 2007
De Tour..

Vandaag om een uur of 9 vertrokken richting Universal Studio’s Hollywood. Dit is een pretpark dat gebouwd is om de echte studio’s heen. De grootte van het park viel ons een beetje tegen. Er was geen enkele achtbaan te vinden die over de kop ging. Sterker nog, er was maar één achtbaan. Wél waren de attracties ontzettend goed, gaaf en mooi aangekleed met filmthema’s. Een echt hoogtepunt was de Studio Tour. Dit is te vergelijken met de Warner Brothers Tour maar dan iets commerciëler. In plaats van met een kleine groep, ga je hier met een hele trein over het terrein heen. Ook kom je niet één keer uit de wagen maar rij je langs veel voor de toeristen opgezette special effects. Leuk om te zien was Wisteria Lane, de straat waar Desperate Housewifes wordt opgenomen.

Jurassic Park!

Een andere toffe attractie was Jurassic Park. Dit is een wildwaterbaan die helemaal in de sfeer van Jurassic Park gebracht is. Het pad volgt precies het verhaal van de film. Eerst ga je in een bootje op een geplande tour langs wat vriendelijke dino’s, waarna je plotseling een verkeerde afslag ingaat. Hier die je eenzelfde boot liggen waar vleesetende dino’s de laatste restjes mens aan het wegwerken zijn. De finale is een onvoorstelbaar hoge, bijna verticale val in het water, waarbij geen kledingstuk droog blijft. Ook de 3D-bril films van onder andere Terminator 2 was heel erg gaaf. Wij hadden zogenaamde front-of-line tickets waarmee we de lange rijen voor de attracties konden vermijden. Heel erg handig!

Het park bestaat voor een groot deel uit shows, die overigens geweldig zijn om te kijken. Als je van themaparken houdt, is dit het eigenlijk nét niet. Een rollercoasterpark is het helemaal niet. Voor alleen een studiotour is het te duur en dan is het goedkopere Warner Brothers een leukere optie. Het is een mooi park maar bent er redelijk snel uitgekeken. Het is de (hoge) toegangsprijs eigenlijk niet waard.

Na het park, waar we om een uur of 6 het wel gezien hadden, zijn we weer terug gegaan naar de walk of fame. Hier hebben we nog wat souvenirs gekocht en de vele verklede filmcharacters in het licht bewonderd. Daarna weer op weg gegaan naar het Hotel. Het was druk op de freeway en we moesten diverse keren op de rem staan doordat veel mensen van baan wisselden voor een afslag. Toen we voorbij twee auto’s reden die een ongeluk hadden gehad, moesten we weer op de rem staan. De man achter ons vond het ongeluk interessanter en reeg zijn Honda aan onze Chevy. Gelukkig kwam net de Highway Patrol eraan om bij het andere ongeluk te kijken, die ons escorteerde naar onderaan een afrit. Wij hebben gelukkig alle verzekeringen, alhoewel de man achter ons uiteraard de schuldige is. Onze achterbumber zal Avis moeten vervangen. Het oude Hondaatje moet zijn complete voorkant vervangen. Wij hebben er overigens niets aan over gehouden.. :-). Deze schade heeft ook nog een klein voordeel; het camoufleert mooi de schade die ik vanochtend aan de achterbumper heb gereden toen ik een paal raakte in de parkeergarage.. :-)

Morgen checken we lekker op tijd uit, aangezien we er een lange rit langs de pasific voor ons ligt. We gaan over de Highway 1 noordwaards rijden richting San Fransisco. Dit doen we in twee dagen en het grootste deel, 337 mijl om precies te zijn, rijden we morgen. De overnachting hebben we al geboekt. We slapen morgen in het Ripplewood resort in Big Sur, California.

Dag 29 - Los Angeles, CA - Route 66

zondag, 12 augustus 2007
Santa Monica Pier, Route 66 Finish!

Eergisteren zijn we eindelijk over de finishlijn van de Route 66 gekomen! Mijlenver reden we door bewoond gebied. Iets dat in groot contrast staat met de voorgaande etappes. Al vrij snel reden we San Bernadino binnen, waarna Los Angeles snel volgde. Deze en nog meer andere steden zijn inmiddels aan LA vast gegroeid, wat een ‘metropolitan area’ van zo’n 16 miljoen inwoners oplevert. Aan het eind van de middag kwamen door Hollywood, Beverly Hills en uiteindelijk in Santa Monica. Hier ligt de beroemde Santa Monica Pier, het eind van onze tocht over de Route 66! Eerst hebben we op de pier wat gegeten (hamburgers) en daarna even een korte strandwandeling gemaakt en gepootjebaaid in de Pacific ocean. Ook zagen we de strandwachters huisjes die je ook in de serie Baywatch ziet.

Lennart met Jack Sparrow!

Daarna zijn we naar Hollywood gereden. Eerst hebben we geprobeerd om zo dicht mogelijk bij de Hollywood letters te komen. Dit is wel gelukt maar tot onze grote verbazing zijn de letters ’s avonds niet verlicht! Misschien kan de gouverneur van Californië (Arnold Schwarzenegger) hier eens wat aan doen? Hierna zijn we naar Hollywood Boulevard gereden waar o.a. de Walk Of Fame en het Mann’s Chinese Theatre zijn. In het Mann’s Chinese Theatre worden altijd de Oscars gehouden en bij de ingang staan allemaal “acteurs” waar je mee op de foto kan. Lennart ging op de foto met Jack Sparrow (Pirates of the Caribbean).

De beroemde watertoren..

De volgende dag hadden we een VIP tour bij de Warner Brothers Studio’s gereserveerd. De tour begon met een introductie filmpje met de geschiedenis van Warner Brothers en een samenvatting van de films en tv shows die ze maken en gemaakt hebben. Hierna gingen we met onze tour guide mee in een open wagentje door het studio complex. We kregen uitleg over de studio’s en mochten kijken in de werkplaatsen waar ze decor stukken bouwen. Op het immense terrein zijn complete straten gebouwd waar heel veel scènes uit films en tv programma’s worden opgenomen. Ook waren ze bezig met het opzetten van een scene van de serie ER. Het was ontzettend gaaf om hier rond te rijden en allerlei dingen te herkennen uit films en series. Zo reden we onder andere door het bos waar de T-Rex uit Jurassic Park de Jeep achtervolgde en zaten we op de bank waar de Friends altijd op zaten in het koffie huis Central Perk. Als je ooit in LA bent is deze VIP tour zeer aan te raden!

Na Warner Brothers hebben we nog geprobeerd om een rondleiding te krijgen bij de NBC studio’s die praktisch aan de overkant van de straat staan. Hier wordt de, vooral in Amerika bekende, Tonight Show met Jay Leno dagelijks opgenomen. Helaas waren de kaartjes voor een rondleiding alsmede de vrijkaartjes voor de opnames allemaal al vergeven.

Beverly..

Toen wilden we graag naar het Griffith Observatory waar je een mooi uitzicht hebt over LA. Helaas konden we niet met de auto de berg op vanwege recente bosbranden dus moesten we 20 minuten lopen (klimmen). Na van het uitzicht te hebben genoten zijn we naar Beverly Hills gereden bewapend met een Star Map. Een kaart waar de huizen van beroemdheden op staan. Het was erg druk op de weg dus het duurde allemaal wat lang en na een paar heggen en poorten van ‘the rich and famous’ hadden we het wel gezien.

Venice Beach

Vanmorgen hebben we eerst lekker uitgeslapen. Hier waren we wel aan toe! Vanmiddag zijn we naar Venice Beach gereden. Dit is het strand waar de serie Baywatch zich afspeelde. Hier hebben we heerlijk genoten van de zon. Venice Beach is hét strand voor mensen die zichzelf graag laten zien. Je hebt zelfs midden tussen de boulevard en het strand een openlucht sportschool, waar je met gewichten aan iedereen kan laten zien waar je zo hard voor gewerkt hebt.

Hollywood!

Daarna zijn we nogmaals naar Hollywood gereden om de Hollywood letters bij daglicht te kunnen zien. Onderweg daar naartoe nog even een stop gemaakt bij het gebouw van Fox Plaza, beter bekend als het fictieve Nakatomi Plaza. Dit gebouw was het decor van de complete eerste Die Hard film met Bruce Willis. Inmiddels avond geworden zijn we naar het hotel gereden en daarna wat gegeten bij een Chinees restaurant. Ons hotel, de Dragon Gate Inn, staat namelijk in chinatown.

Morgen gaan we naar het pretpark van Universal Studio’s!

Dag 26 - Barstow, CA - Route 66 / Las Vegas

donderdag, 9 augustus 2007
Lennart met de Hoover Dam

Dit wordt een verslag van de afgelopen 3 dagen. We hadden wel internet in onze kamer in Vagas maar hadden echt geen tijd over om een verhaal of foto’s te plaatsen. Dus laten we beginnen met de ochtend toen we vertrokken vanuit Needles in Californië. Na een lange rit door de woestijn hebben we eerst de Hoover Dam bezocht. Sinds 9/11 mag niet elk voertuig meer over de dam rijden en dus zorgde de controles voor een lange file. Eenmaal daar aangekomen zijn we er eerst een keer overheen gereden. Vervolgens hebben we de auto voor 7 dollar even geparkeerd om het lopend nog een keer over te doen. Eigenlijk wilden we een rondleiding doen door het technische gedeelte van de dam, maar toen we eenmaal beneden door de bagagecheck waren stond er weer die welbekende gigantische rij voor de kassa’s. Daar hadden we nu echt even geen zin meer in en dus hebben we dat maar overgeslagen.

Ons Hotel, Flamingo aan The Strip

Na de Hoover Dam hebben we de reis vervolgd richting Las Vegas! Al vanaf ver zag je de skyline van deze geweldige stad liggen. Na de juiste afslag op de interstate reden we vrijwel gelijk Las Vegas Boulevard op, ook wel bekend als ‘The Strip’. Daar zagen we meteen alle bekende casino’s! Ons hotel, Flamingo, stond ongeveer halverwege de strip. We konden gewoon onze auto voor de deur laten staan om vervolgens door een bediende te worden geparkeerd! Ook onze bagage hoefden we zelf niet naar de kamer te tillen. Eenmaal op de kamer hebben we eerst even genoten van ons geweldige uitzicht op de Bellagio en zijn fonteinen. Vervolgens even de gigantische TV in de kamer en de TV in de spiegel in de badkamer uitgetest. Ook het audiosysteem werkte prima!

Bellagio 's avonds..

Vegas zelf was echt helemaal geweldig! We hebben bijna elk casino bezocht en ook bijna overal een gokje gewaagd. De eerste dag leverde helaas een klein (begroot) verlies op. Ook hebben we geweldig genoten van de fonteinen van de Bellagio. Dit is een waterspektakel dat elk half uur op de maat van een stuk muziek gaat. Vooral ’s avonds is dit een prachtig gezicht! Het hoogtepunt was de show op het mega-patriottistische nummer ‘God Bless the U.S.A’, waar je kippenvel bij krijgt, zelfs als je geen Amerikaan bent. Klik hier voor een YouTube filmpje van iemand anders die het gefilmd heeft. Ook hebben we de achtbaan van de New York, New York uitgetest. Dit is een hotel / casino wat compleet uit bekende New York gebouwen bestaat, waar de achtbaan omheen gaat.

Vulkaanuitbarsting bij The Mirage

Las Vegas wordt wel eens America’s Playground genoemd en dit klopt helemaal! Het is echt één grote speeltuin. Het ene casino is nog gekker dan het andere. Iedereen doet zijn best om mensen het Casino in te lokken. Geld noch moeite wordt bespaard om de meest waanzinnige attracties en shows te bouwen. En geld moet er zat zijn want er wordt een ongelofelijke hoeveelheid dagelijks vergokt. De één heeft tijgers, de ander een vulkaan voor de deur en weer een ander is een gigantische piramide inclusief spinx!

Paris Casino

De tweede dag zijn we begonnen met een bezoekje aan de Eiffeltoren van het Paris Casino. Bovenin deze replica van zo’n 100 meter hoog heb je een fantastisch uitzicht op The Strip. Deze dag hadden we iets meer geluk met gokken. Halverwege een potje roulette in Bally’s Casino werd er naar ons paspoort gevraagd. Tot dan toe namen ze overal altijd genoegen met een rijbewijs maat dit keer niet. Omdat we al even aan het spelen waren aan deze tafel besloten we ons paspoort te gaan halen en weer helemaal terug te lopen. We hadden een strategie bedacht waarbij we elke ronde een dollar op hetzelfde getal inzetten en de rest van de 2,50 minimum-bet verdeelden over andere getallen. Dit wilden we graag vervolgen omdat het getal 24 al heel lang niet geweest was. Ook de dubbel nul was al heel lang niet geweest en besloten er één ronde 3 dollar op in te zetten. De euforie was groots toen hij ook daadwerkelijk de 00 instuiterde! Dit leverde ons een winst van zo’n honderd dollar op en dus hebben we bijna geen verlies gemaakt in ons Vagas tripje.

We kunnen er van alles over vertellen maar de foto’s leggen de gekte hier het beste uit!

De Amboy Crater

Vandaag zijn we weer vertrokken vanuit Las Vegas. Eigenlijk maar goed ook want hoewel dit een fantastische stad is moet je wel op tijd weer weg gaan. Onze weg bracht ons weer tot vlakbij Needles. Vanaf daar hebben we de Route 66 weer opgepikt. Hierbij kwamen we door een stuk woestijn van bijna 100 mijl. Halverwege reden we langs de Amboy Crater. Dit is een vulkaankrater met heel veel lavagesteente er omheen. Hier zijn we even gestopt om dat foto’s te nemen. Al snel konden we de hitte niet meer verdragen en zijn weer verder gegaan.

Bagdad Cafe

Ook kwamen we door het plaatsje Bagdad. Hier speelt de film ‘Bagdad Café’ zich af. De film is echter niet hier opgenomen maar even verderop in het plaatsje Newberry Springs. Hier is in de jaren 50 het Sidewinder Café gebouwd langs de Route 66 wat later in 1988 diende als decor voor deze film. Het café bestaat nog steeds maar is nu toepasselijk omgedoopt tot, je raad het al, Bagdad Café. Hier hebben we even een biertje gedronken en de lokale pistachenootjes geprobeerd. Na de verplichte fotoshoot achter de counter, hebben we onze weg vervolgd richting Barstow. Hier hebben we een motelkamer gevonden met internet en kunnen we onze foto’s en verhalen weer met jullie delen!

Morgen beginnen we aan onze laatste etappe van de Route 66! Als alles meezit eindigen we morgen aan de Santa Monica Pier in Los Angeles!

Dag 23 - Needles, CA - Route 66

maandag, 6 augustus 2007
Hackbarry General Store

Gister zijn we vroeg vertrokken vanuit Williams omdat we om 10:00 uur moesten uitchecken. We begonnen aan een leuke trip die ons steeds op en van de interstate stuurde omdat er in dit deel van Arizona maar weinig goed berijdbare stukken Route 66 zijn. Omdat we weer lager kwamen werd de temperatuur hoger en werd het landschap weer droger. Onderweg kwamen we nog een oud Route 66-style tankstation tegen waar we de broodnodige bak koffie hebben gekocht. Rond half 2 kwamen we aan in Kingman waar we hebben ingecheckt in een Motel 6.

Cactussen in Black Mountains

Vanochtend begonnen we aan ons laatste stukje Route 66 voordat we naar Las Vegas gaan. In afstand is het maar een klein stuk (65 mile) maar ondanks dat hebben we er toch tot het einde van de middag over gedaan. De route leidde ons namelijk dwars door de Black Mountains. Dit was echt een van de mooiere stukjes van de Route 66! De weg slingerde op en neer en tussen de rotsen die vol stonden met cactussen. Hier en daar liep een verdwaalde muilezel. Op een gegeven moment kwamen we door authentiek ogend cowboy dorpje genaamd Oatman. Er waren hier ontzettend veel toeristen en midden op de weg hadden blijkbaar twee cowboys ruzie om een ezel. Na de nodige pistoolschoten konden we weer verder. Ondertussen werd het steeds heter. Vlak nadat we de grens met Californië waren gepasseerd kwamen we in het plaatsje Needles aan waar we de nacht doorbrengen in de plaatselijke Days Inn. Overal staan palmbomen en het is hier inmiddels zo’n 45 graden.

Inmiddels is het avond geworden en we hebben net even het zwembad uitgetest. Ondanks dat het donker is en hard waait is het nog steeds 40 graden en is het alsof er een föhn op je blaast.

Morgen rijden we vanuit hier naar Las Vegas en wijken we dus af van de Route 66. Woensdag vervolgen we de route naar Los Angeles!

Dag 21 - Williams, AZ - Grand Canyon - Route 66

zaterdag, 4 augustus 2007
lekke band!

Gisterochtend wilden we om een uur of 10 vertrekken om een rit te maken langs de Grand Canyon. Ons plan werd echter verstoord toen Lennart ineens de kamer in kwam lopen en nogal verontrustende woorden sprak. Ik hoefde maar één blik naar buiten te werpen om te constateren dat onze achterband aan de passagierskant lekgereden was. Er zat een flinke spijker in. Na een telefoontje met Avis, onze autoverhuurder, kortgesloten om zelf de band te verwisselen met het ‘thuiskomertje’ om vervolgens naar het Avis centrum in Flagstaff te rijden. Daar aangekomen vonden ze het nodig om ons een andere auto mee te geven. Na een emotioneel afscheid van onze blauwe 4-deurs Chevy Kobalt, onze spullen in een zilvergrijze 2-deurs versie overgepakt. Helaas komen we nu niet met onze Illinois nummerplaten aan in California en moesten we vanavond weer een nieuwe Route-66-sticker kopen.

Wow, what a view..

Met uiteindelijk 2 uur vertraging konden we eindelijk op weg naar de Grand Canyon! Het was ongeveer anderhalf uur rijden tot de oostelijke toegangspoort van het National Park. Hier moesten we $25,- afrekenen om met onze auto door het park te mogen rijden. Het eerste punt waar je een mooi uitzicht hebt vanaf deze kant is Desert View. Al snel hadden we door dat de veiligheidshekken er alleen voor de sier stonden. Veel mensen klommen zelf een stuk naar beneden op zoek naar een beter uitzicht. Wij konden ook wel wat extra adrenaline gebruiken en volgden graag. Dit maakte het bezoek aan de Canyon nog veel mooier. Je voelt je zo vrij als een vogel als je aan de rand staat van dit gigantische natuurverschijnsel, zonder een hek voor je neus. Op de volgende uitkijkpunten zochten we elke keer de mooiste plek op om te genieten van het uitzicht.

Onze Helikopter!

Alsof dit niet genoeg was vonden we het nodig om er vandaag ook nog eens met een helikopter overheen te vliegen. Dit was echt het neusje van de zalm. Nadat we ons ruim op tijd gemeld hadden bij Papillon Grand Canyon Helicopter, steeg de spanning steeds verder. Bij het inchecken werden we gewogen om in een groep van 6 personen te worden ingedeeld. De zitplaats in de helikopter was ook afhankelijk van je gewicht. Gelukkig hebben we nog niet te veel hamburgers gegeten want onze plaatsen waren prima. Er was namelijk één plek in het toestel waarbij je niet direct naast een raam zat maar tussen twee personen in.

EJ even filmen

De vlucht zelf was echt geweldig! Doordat we een hoofdtelefoon op hadden met wat sfeermuziek hoor je de machine nauwelijks en maakte het de ervaring nog wat intenser. Het uitzicht vanuit de lucht is onbeschrijfelijk. Ook hier doen de gemaakte foto’s en camerabeelden geen recht aan de daadwerkelijke ervaring. Doordat de helikopter erg laag en langzaam vloog kon je alles geweldig zien. Dit is echt één van de hoogtepunten van deze reis tot nu toe!

Morgen gaan we weer verder op de Route 66. We zullen waarschijnlijk nog een keer ergens twee nachten verblijven omdat we anders te vroeg aankomen in Las Vegas. We zijn al op zoek naar een geschikte plaats om een extra uitstap in te plannen.

Dag 19 - Flagstaff, AZ - Route 66

donderdag, 2 augustus 2007
Jack Rabbit Trade Post

Vandaag hebben we de trip gemaakt van Holbrook naar Flagstaff. Onderweg zijn we eerst langs Jack Rabbit Trade Post gereden. Dit is een heel bekend punt om even een stop te maken voor Route 66-gangers. Het is vroeger een veelgebruikte handelspost geweest. Nu is het niets meer dan een grote souvenirwinkel langs de route. We hebben hier weer even wat kleine dingetjes aangeschaft zoals wat stukjes steen, versteend hout en een mooi Jack Rabbit bordje. Het viel ons op dat de prijzen van deze souvenirs erg mee vielen. Voor de kenners; een stukje amnetist steen van een kleine 10 centimeter kost hier een dollar of 8. En een stukje pyriet van 3 centimeter 0,95 dollar. Dat is aanmerkelijk goedkoper dan in Europa.

De Meteor Crater

Onze weg vervolgde we richting de Meteor Crater, die enkele mijlen verder lag. Hier betaalden we 15 dollar per persoon voor een uitkijk in enorme meteorietkrater van zo’n 1200 meter in doorsnee. De krater is 170 meter diep en is zo’n 50.000 jaar geleden gevormd. Het is een vreemd idee dat iets wat uit de lucht komt vallen zo’n enorm gat kan veroorzaken.

Na de krater een klein stukje verder gereden naar Two Guns. Ook dit is een vervallen en verlaten handelspost. Meer bijzonder was de oude dierentuin die ernaast lag. Alleen de ingang en wat dierenverblijven stonden nog overeind. Daarna doorgereden naar Flagstaff. Dit is een gezellig stadje in Arizona. Hier hebben we een motel opgezocht en zijn ’s avonds even wat gaan drinken en poolen. Het is uiteindelijk 1 tegen 1 geworden..

Morgen gaan we vroeg op pad om een extra stuk route aan onze trip te plakken. We gaan een rit maken langs de Grand Canyon! We gaan morgen zo’n 250 mijl rijden om vervolgens maar 30 mijl verder te komen. Ook hebben we vandaag de helikoptervlucht geboekt. Overmorgen gaan we door het diepste en breedste deel van de Canyon vliegen!

Dag 18 - Holbrook, AZ - Route 66

woensdag, 1 augustus 2007
Sante Fe

Gisteren weer om 11:00 in de ochtend uitgecheckt in ons motel in Santa Fe. Vervolgens nog even het rondje route 66 opnieuw gedaan door de stad. De dag ervoor was er namelijk een festival waardoor de straten vol stonden met grote tenten en marktkramen. Hierdoor konden we slechts een paar glimpen van de mooie straatjes opvangen. Nog even een herkansing dus. Daarna de route vervolgd richting Albuquerque. Dit zou onze volgende stop worden maar aangezien dit maar zo’n 70 mijl verder bleek te zijn konden we het niet laten nog wat verder door te rijden.

Hoe verder we naar het westen rijden hoe mooier de omgeving wordt. Dit hebben we al vaker verteld maar het houdt maar niet op. Het landschap bestaat steeds meer uit bergen, uitgestrekt woestijnlandschap en kleine canyons. Soms kun je mijlen ver kijken zonder het eind van de weg te kunnen zien.

Ons motel..

Uiteindelijk hebben we in plaats van 70 zo’n 160 mijl gereden naar het plaatsje Grants. Ook dit plaatsje is eigenlijk niets meer dan een stuk route 66 met daarlangs een aantal motels. Restaurants zijn er ook volop, alleen zijn ze allemaal gesloten. Alleen de Pizza Hut en Domino’s Pizza was open dus je raad al wat er op het menu stond deze avond. Ons motel hier is het Southwest Motel. Een prima kamer voor maar 39 dollar!

Om onze slaapplek te bepalen maken we meestal eerst even een rondje door het desbetreffende plaatsje en rijden langs de meeste motels. We kijken dan uiteraard naar de prijs op de gevel maar ook naar de conditie van de voordeuren, kozijnen en zelfs de parkeerplaatsen. Dit zegt een boel over hoe de kamers zelf zijn onderhouden. Dit heeft ons niet altijd de juiste richting op geholpen maar over het algemeen werkt het wel.

We lopen nu weer anderhalve dag voor op schema. We hebben besloten deze ‘extra’ dag zo meteen te gebruiken om een helikoptervlucht te gaan maken over de Grand Canyon. In Boulder City, een stad vlak bij Las Vegas starten veel van deze rondvluchten. In deze stad gaan we waarschijnlijk nog een overnachting doen, voordat we in Las Vegas aankomen. Deze dag kunnen we dan mooi de vlucht maken.

Red Rock State Park

Vandaag al om 10:00 uur uitgecheckt in ons South West Motel in Grants. Overal moet je vóór 11:00 de sleutel inleveren, hier werden we om 9:00 wakker gebeld om ons te wijzen op deze extreem vroege check-uit-tijd :-). Op weg dan maar! Na een smerig McDonalds ontbijt hebben we eerst het Red Rock State Park bekeken vlakbij Gallup. Hier staan een formatie, je raad het al, rode rotsen! Best een mooi gezicht, alleen vermoeden we dat deze ervaring overtroffen gaat worden bij de Grand Canyon. In Gallup zelf hebben we de auto maar even door de wasstraat gehaald. De regen van afgelopen nacht heeft niet echt geholpen aangezien er wat extra woestijnzand in de regen hing.

Painted Desert

Dan maar op weg gegaan naar Arizona! Ons plan was om net over de grens van deze staat een stop te maken. Daar aangekomen kwamen we er achter dat de komende 50 mijl geen motel te vinden zou zijn. We moesten dus nog een stukje verder rijden en kwamen daarbij langs het Painted Desert / Petrified Forrest national park. Dit zijn twee natuurgebieden die gescheiden worden door de Interstate (de snelweg). In het eerste park heb je een geweldig uitzicht over een gekleurde woestijn. Het is lastig uit te leggen wat je hier ziet. De foto’s geven slechts een hint van de daadwerkelijke ervaring. Je betaald bij de poort 10 dollar per auto om door het park te mogen rijden.

Petrified Forest

Vervolgens kun je over een viaduct naar het volgende park rijden, Petrified Forrest! Hier kun je een heel apart natuurverschijnsel bewonderen. Hier liggen een grote verzameling versteende boomstammen. De boomstammen zijn miljoenen jaren bij een overstroming hier terecht gekomen. Vervolgens is het organische materiaal diep onder de grond door zuurstofgebrek vervangen door mineralen. Dit levert prachtige stenen op waarbij de structuur van het hout duidelijk zichtbaar blijft. Het duurt wel 225 miljoen jaar om van een boomstam steen te maken. Er wordt alles aan gedaan om te voorkomen dat de stenen, groot of klein, meegenomen worden door de bezoekers. Boetes, controles en winkels waar je het kan kopen. Toch schijnt er jaarlijks nog zo’n 14 ton aan versteend hout uit het park te verdwijnen.

Uiteindelijk zijn we gestrand in het plaatsje Holbrook, Arizona. Het is weer een uur vroeger hier. Dat maakt het tijdsverschil met Nederland nu 9 uur vroeger. Nadat we ingeckeckt waren in een Super 8 Motel, zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om een steak te gaan eten. Het begon al wat te regenen en te waaien toen we wegreden. Eenmaal in het restaurant viel het licht al een keer of 8 uit. De laatste keer bleef het ook uit. De rest van de maaltijd hebben we met behulp van wat kaarslicht kunnen nuttigen, terwijl het buiten steeds harden begon te stormen. Alle stroom in een straal van 20 mijl was uitgevallen. Met pijn en moeite hebben we de weg terug naar het motel terug kunnen vinden. Alles was uit, ook de straatverlichting en verkeerslichten. Van reflectoren langs de weg of reflectorlijnen hebben ze hier nog nooit gehoord. Eenmaal in het motel bleef het licht (en internet) nog een uurtje uit. We konden zo wel heel goed alle flitsen overal om ons heen bekijken. Het leek wel een fotoshoot zo snel achter elkaar flitste het.

Morgen weer verder Arizona in!

Dag 16 - Santa Fe, NM - Route 66

maandag, 30 juli 2007
Bergen van rode aarde

Vanochtend zijn we vertrokken vanuit Tucumcari. Omdat we weer een tijdzone waren gepasseerd op de grens van New Mexico konden we een uurtje langer blijven liggen. Gelukkig hadden we internet in Tucumcari want tot vanavond hadden we geen bereik met onze mobiele telefoons. Nadat we onze koelbox hadden gevuld met twee verse zakken ijs vervolgden we onze reis even na 11 uur. Elke dag wordt het landschap droger en ruiger zoals je op de foto’s kunt zien. Vandaag hoefde er weer niet zoveel gestuurd te worden. Soms reden we wel 20 minuten op de cruise control rechtdoor, zeer relaxed! Vandaag stond ruim 180 mijl op het programma van Tucumcari naar Santa Fe.

Oude afgesloten brug vlakbij San Jose

Zoals bijna elke dag kwamen we weer een oude vervallen brug tegen uit de hoogtijd van de Route 66. Deze keer bij San Jose wat niet meer is dan een hoop rommel en een paar oude huizen en hier en daar een (New?) Mexican. Soms lijkt het namelijk wel of je in Mexico bent i.p.v. de USA vanwege de vele Mexicanen die hier wonen. Na 5 minuten hadden we de brug wel gezien en gingen we verder.

In het centrum van Santa Fe

Rond 4 uur ’s middags kwamen we aan in Santa Fe. Dit is de oudste stad van de VS en betekent Heilig geloof in het Spaans. Het werd gesticht in 1607 door Juan Martinez de Montoya. Het werd de hoofdstad van de provincie Santa Fe de Nuevo México. In 1821 kwam het bij het onafhankelijk geworden Mexico dat het in 1848 afstond aan de Verenigde Staten. Wat vooral opvalt is de aparte bouwstijl van veel van de gebouwen en huizen in de stad die ook nu nog bij nieuwbouw wordt toegepast. Het lijkt wel of je in een openluchtmuseum bent! Omdat Santa Fe in de bergen ligt is het een stuk ‘kouder’ hier (25 ipv 35 graden).

Hier overnachten we

Al snel hadden we een plaats gevonden om te overnachten. Dit keer is het een Travelodge geworden welke uiteraard weer voorzien is van alle gemakken (2 grote bedden, tv, bad, koelkast, koffiezetter etc). Na ons te hebben opgefrist zijn we te voet het centrum gaan bekijken. Het is in Santa Fe waarschijnlijk niet toegestaan om grote billboards aan de gevels van winkels en restaurants te hangen dus duurde het even voordat we een plaats hadden gevonden om te eten. We hadden inmiddels namelijk behoorlijk trek gekregen! Uiteindelijk hebben we leuk tentje gevonden waar ze onder andere Nieuw Mexicaans eten serveren en hebben we ons tegoed gedaan aan taco’s, wraps en meer van dat soort eten. Wat opmerkelijk was dat onze glazen frisdrank continue gratis werden bijgevuld. :)

Morgen hoeven we een stuk minder ver te rijden. Op de planning staat namelijk dan de stad Albuquerque (el-baa-kur-kie) wat maar zo’n 90 mijl rijden is.

Dag 15 - Tucomcari, NM - Route 66

zondag, 29 juli 2007
Helemaal verlaten

Gisteren geen internet dus eerst even de vorige dag; Om de dag goed te beginnen Lekker ontbeten bij een Subway. Daar serveren ze als ontbijt een lekker broodje met ham, kaas en ei met een honing mosterd sausje.. Heerlijk! Daarna met een rustig gangetje op weg gegaan naar Amarillo. We hebben, nu we een dag voorlopen op schema, geen enkele haast en kunnen alle tijd nemen om overal te gaan kijken. Eerst kwamen we door een spookstadje genaamd Texona. Hier staan enkele vervallen huizen en bedrijven die inmiddels verlaten zijn. Ook hier moet vroeger veel bedrijvigheid geweest zijn toen de Route 66 nog volop in gebruik was. Nu staat er slechts een enkele woonwagen waar iemand nog woont.

Een art-deco stop langs de route

Daarna de grens over naar Texas. Nieuwe staat, nieuwe regels. De maximumsnelheid op veel provinciale wegen ging omhoog van 55 naar 70 Mph. Ook het landschap veranderd vrijwel direct na het verlaten van Oklahoma. Het land hier is veel meer verdort en uitgestrekt. Het begon steeds meer op woestijn te lijken. Weer een prachtige herinnering aan vroegere tijden waar we langs reden was het U-Drop-Inn. Dit oude tankstation met café was vroeger een druk bezocht punt langs de route. Nu bestaat het alleen nog als een toeristisch monumentje.

En dat klopte

We rijden nu vrijwel helemaal zonder kaart. We hebben alleen een globale getekende lijn waarop je kunt zien welk ’stadje’ de volgende zou moeten zijn. Daarbij een uitgeschreven routebeschrijving om ons door deze stadjes te leiden. Ook stonden er voor Texas een aantal stippellijntjes op deze ‘kaart’. Deze lijntjes stelden de oudste route voor die je kunt rijden. Echter werd er gewaarschuwd dat ze onberijdbaar konden zijn. Uiteraard hebben we een paar van deze lijntjes gereden. Het tweede lijntje zorgde er echter voor dat we na zo’n 4 mijl weer moesten omdraaien omdat we anders gegarandeerd vast kwamen te zitten.

Medium biertje besteld

De rest van de etappe toch maar over de verharde weg verder gereden totdat we in Amarillo aankwamen. Daar hebben we na enig zoekwerk heerlijk gegeten bij de Big Texan Steak Ranch. Op de kaart stond alles in ounces aangegeven. Europeanen als we zijn, wisten we niet precies hoeveel dit eigenlijk was en bestelden een medium, 32 oz biertje. Dit bleek een pul te zijn van bijna een liter! Ook het voorgerecht, fried mushrooms, van EJ bleek een complete maaltijd te zijn. Toch nog de helft van de ruim 20 grote champignons opgegeten. Vervolgens heeft Lennart als hoofdgerecht een rib-eye steak genomen van 18 oz. Dit is voor Nederlandse begrippen een behoorlijke steak. EJ bestelde een pork spare-rib, die hij na het ruime voorgerecht niet helemaal op kon.

Met een gevulde maag ingecheckt bij de 66 Inn, in Amarillo. Niet echt één van de beste motels die we tot nu toe gehad hebben. Zo werkte het beloofde internet niet, en het bordje bij het inchecken beloofde ook niet veel goeds; ‘No refunds after accepting the key!’.

De Cadillac Ranch

Vandaag hebben we het stuk tussen Amarillo, Oklahoma en Tucumcari in New Mexico gereden. Weer een staat verder dus! Maar voor het zover was reden we vlak na Amarillo langs de Cadillac Ranch. Een verzameling van 10 oude Cadillacs die voor de helft in de akkergrond begraven zijn. De bedoeling ervan is om het gouden tijdperk van de wereldberoemde Route 66 in herinnering te brengen. Het was heel bijzonder om het nu eens in het echt te zien. Dit punt was al ruim voor onze reis één van de hoogtepunten van deze trip.

Het Tucumcari Inn

Een kleine 90 mijl verder ligt de plaats Tucumcari. Vroeger waren hier zo’n 2000 motelkamers beschikbaar. Inmiddels zijn dit er nog steeds ongeveer 1200. Door de concurrentie hier betaal je, als je dat wilt, bijna niets voor een motelkamer. Toch hebben we iets meer neergelegd voor een kamer met internet en een zwembad voor de deur. Toch betalen we voor deze nacht maar ongeveer 35 euro.

Morgen op weg naar Sante Fe! Dit wordt een iets langere etappe van zo’n 180 mijl.

 

Dag 13 - Erick, OK - Route 66

vrijdag, 27 juli 2007

Onze etappe van vandaag ging in het begin heel lang alleen maar rechtdoor. Als je niet houd van sturen moet je in Amerika op vakantie gaan. Tot aan de horizon zag je alleen maar één lange weg met heuvels op en neer gaan. Om ons daarbij wakker te houden klonk er een aanhoudend ‘kadonk-kadonk-kadonk’ door de auto. Het hele stuk was namelijk met betonplaten gelegd.

Het museum

Even verder kwamen we langs het National Route 66 Museum. Hier zijn we even gestopt. Voor 4 dollar per persoon mochten we een kijkje nemen in 4 verschillende musea. In de eerste twee werd de geschiedenis van de Route 66 verteld en auto’s en choppers uit die tijd ten toon gesteld. Het derde museum ging eigenlijk alleen over Elk City, waar het museum stond. Het duurde echter even voordat we hier verder konden lopen. De mevrouw van een jaar of 90, die op het museum paste, hield maar niet op met praten over van alles wat ze elke dag meemaakte. Het vierde museum die de geschiedenis van de landbouw vertelde hebben we maar overgeslagen. Het meest indrukwekkende van het hele museum was eigenlijk het enorme Route 66 bord, dat ervoor stond. Na wat leuke souvenirs te hebben gekocht zijn we weer verder gereden.

Aan het eind van deze trip hebben we nog even op een stuk weg gereden dat eigenlijk al was afgesloten voor verkeer. Avonturiers als we zijn hebben we toch bijna 3 mijl over dit ontzettend slecht onderhouden en begroeide stuk weg gereden. We moeten het Avis, onze autoverhuurder maar niet laten weten.

Ons motel in Erick, Oklahoma

Nu, na vandaag zo’n 130 mijl te hebben gereden, zijn we aangekomen in het plaatsje Erick in Oklahoma. We liggen bijna anderhalve dag voor op ons schema. Dit is geen enkel probleem want de mooiste stukken van de route moeten nog komen! Ook qua budget valt de route erg mee. Waar het in New York wat harder ging dan geplant, geven we nu een stuk minder uit dan verwacht. Vanaf Chicago hebben we nu ongeveer 85 euro aan benzine uitgegeven. Dit is voor ruim 1600 kilometer! De overnachtingen, die we begroot hadden op gemiddeld 80 euro per nacht, vallen ook erg mee. Ik schat dat dit nu zo tussen de 40 en 50 euro wordt. En dan slapen we in ruime kamers met vaak alle handigheden inbegrepen. Op deze manier houden we mooi wat geld over voor bijvoorbeeld een helikoptervluchtje door de Grand Canyon!

Dit zal onze laatste stop zijn in deze staat. Morgen rijden we al snel de grens over naar Texas! Voordat we hier zijn rijden we ook nog even door een oud spookstadje genaamd Texola.

Dag 12 - Oklahoma City - Route 66

donderdag, 26 juli 2007
En het oude water eruit..

Gisteren hebben we om een uur of 11 uitgecheckt in onze motelkamer in het Super Motel 8 in St. Robert, Missouri. Na een paar kilometer hebben we even onze koelbox ververst. Dit doen we door gewoon even met het tapkraantje het gesmolten water eruit te laten lopen, en er een nieuwe zak ijs bij te gooien. IJs kun je bijna overal krijgen. Voor anderhalve dollar heb je de rest van de dag weer heerlijk koel drinken.

Onze pitstop bij Steak 'n Shake

Onderweg zijn we weer een boel mooie oude dingen tegengekomen die verwijzen naar een tijd waarin de ‘Mainstreet of America’ nog volop in gebruik was. Een mooi voorbeeld is het nog steeds geopende Steak ‘n Shake. Hier hebben we een ‘pritty freaking good milkshake’ gehaald. Veel van de oude restaurants en motels langs de route zijn inmiddels gesloten of afgebroken. De oude uithangborden en neonreclame staan op veel plaatsen echter nog steeds langs de route.

De Rainbow Curve Bridge

Ook deze dag zijn we weer over een paar stukken oude Route 66 gereden die vrijwel onveranderd zijn gebleven. Deze stukken zijn vaak maar een paar mijl lang maar wel het leukst om te rijden. De wegen en bruggen zijn zo smal dat het moeilijk is voor te stellen dat dit dé grote highway van de VS was. Een hoogtepunt van deze dag was de Rainbow Curve Bridge. Hier is inmiddels een nieuwe brug naast gelegd maar je mag er nog steeds overheen rijden.

Sonic Drive in

Na een goede maaltijd bij de Sonic Drive in, reden we ook door het plaatsje Miami. Dit plaatsje lijkt echter op geen enkele manier op zijn naamgenoot in Florida. Dit plaatsje spreek je dan ook uit als maai-ee-mie. Uiteindelijk zijn we vlak na Miami gestrand in het Western Motel in Vinita, Missouri. Een prima en goedkoop Motel maar ‘helaas’ zonder internet.

In het Motel

De volgende dag zijn we weer om een uur of 11 vertrokken. Omdat we de vorige dagen al meer kilometers hadden gemaakt dan geplant, konden we vandaag rustig aan doen. Echter hebben we ook vandaag weer meer dan 200 miles gereden. We hebben onze reis voortgezet in de staat Oklahoma en zijn beland in Oklahoma City. Hier hebben we nu een kamer in de Days Inn, een prima Motel met een zwembad en internet op onze kamer! Om door de stad Oklahoma te rijden hebben we even gepoogd gebruik te maken van TomTom. Deze beste man stuurde ons echter constant in rondjes. Na de zin ‘Aan het einde van de weg, probeer om te draaien, daarna, probeer om te draaien’, waren we er wel een beetje klaar mee en hebben we een slaapplaats gezocht.

Morgen weer een nieuwe etappe! het lijntje is weer bijgewerkt op de ‘Huidige Locatie’ pagina. Ook zijn er weer foto’s van de afgelopen twee dagen!

Dag 10 - St Robert - Route 66

dinsdag, 24 juli 2007
Onze koelbox!

Eergisteren zijn we vanuit McLean (Illinois) vertrokken, om onze tweede Route 66 etappe te rijden. Toen we onderweg een ‘general store’ tegen kwamen hebben we eerst een grote koelbox aangeschaft.We konden hier helaas niet met onze credit card betalen dus moesten we eerst op zoek naar een ATM (pin automaat). Toen we weer terug kwamen bij de winkel kregen we korting voor alle moeite en kregen we de koelbox mee voor slechts 10 dollar! Gevuld met een paar zakken ijs blijft al ons drinken de hele dag heerlijk koel.

Het Lincoln Home

In het plaatsje Springfield staat het oude huis van de burgeroorlog president Abraham Lincoln. Hier hebben we even gekeken. De hele buurt rond het huis van Abe is teruggebracht in de stijl van zijn tijd. Een rondleiding door het huis was gratis maar dit hebben we niet gedaan. Voor Amerikanen is dit een belangrijkere plek dan voor ons. Alles rondom deze Springfield (er zijn er zo’n 34 in de US) verwijst naar Lincoln.

EJ voor de Chain of Rocks Bridge

Voordat we over de Mississippi van Illinois naar Missouri trokken hebben we eerst bij de oude afgesloten Chain of Rock bridge gekeken. Dit is een oude stalen brug waar de Route 66 vroeger over liep. Vanaf deze brug had je een prachtig uitzicht over de Mississippi. Kort daarna kwamen we aan in St. Louis en hebben we de Gateway Arch bekeken. Dit is een 192 meter hoge stalen boog die staat voor de doorgang naar het westen. Het is zelfs mogelijk om boven in de boog te komen met een lift maar dit hebben we niet gedaan. De zon begon inmiddels onder te gaan dus zijn we snel verder gegaan.

The Gateway Arch

Opzoek naar een plaats om te overnachten zijn we (weer) een klein beetje verdwaald maar na wat hulp van TomTom vonden we, inmiddels in het donker, het Gardenway Motel, een goedkoop motel direct aan de Route 66 in het plaatsje Villa Ridge. Deze dag hebben we 231 miles gereden. Hier hadden we geen internet dus konden we geen bericht plaatsen. Deze overnachting koste ons slechts $42,- maar daar krijg je dan ook weer wat minder voor. De muren waren zo dun dat je de buren, die hier al wat langer woonden, tot een uur of 1 kon horen praten.

Roadsign van The Meramec Caverns

Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken. En bijna verplichte attractie langs de Route 66 zijn de Meramec Caverns. Deze grotten waren in de wild-west dagen van de USA de schuilplaats van Jesse James. We kregen een rondleiding van een park ranger die vanalles vertelde over wat we zagen voorzien van (ingestudeerde) grapjes. Desalwelteplus was het een leuke tour. Hierna zijn we weer verder gegaan met de grote speurtocht. In Missouri staan veel minder Route 66 bordjes langs de weg dan in Illinois dus af en toe is het even zoeken. Ondertussen word het landschap steeds mooier en de temperatuur steeds hoger!

Devils Elbow

Bij het voor ‘routies’ beroemde Devils Elbow hebben we in de plaatselijke bar (geheel in Route 66 stijl) wat gedronken. Vooral de plafond decoratie was opmerkelijk ;) (zie foto’s), alsmede de plaatselijke sheriff die ook aan het bier zat. Uiteindelijk zijn we gestrand net voor Waynesville in een Super 8 Motel welke nog mooier is dan die van een paar dagen geleden. De prijs is zelfs lager! (nog geen $60,-). Vanavond hebben we de was gedaan en hebben we lekker in het zwembad en hot-tub gelegen. Morgen staan er weer 139 miles op het programma!

De ‘Huidige locatie‘ pagina is ook weer aangevuld met onze gereden route en slaapplaatsen!

Dag 8 - Mclean - Route 66

zondag, 22 juli 2007

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om op tijd te kunnen vertrekken vanuit Chicago. Rond 8 uur hebben we uitgecheckt, onze koffers laten opbergen, en zijn we naar het O-Hare vliegveld vertrokken waar we onze huurauto moesten ophalen.(dit was achteraf niet zo handig geplant van ons). Omdat de metro niet overal reed moesten we een stuk met de bus en kwamen we 1:45 later aan bij Avis ons autoverhuurbedrijf.

Oud tankstation langs de route

Er waren wat problemen met onze reservering (omdat EJ nog geen 25 is) wat erg raar was omdat we speciaal om die reden bij Avis hadden geboekt. Gelukkig was de mevrouw van Avis erg behulpzaam en bleef ze maar doorzoeken naar een oplossing. Uiteindelijk kwam gelukkig goed en kregen we een Focus toegewezen. Toen bleek dat hier geen sleutel in zat. In plaats van de sleutel te zoeken kregen we een andere auto. Dit vonden we helemaal geen probleem omdat we nu een nieuwere mooiere Chevy Cobalt kregen!

Route 66, het begin!

Na een snelle rit door downtown Chicago kwamen we weer bij ons hotel om de koffers op te halen. Nu begon de reis pas echt. Via de Buckingham Fountains zijn we Jackson Boulevard opgereden waar de Route 66 begint. Nog snel even een foto gemaakt van het bordje “BEGIN ROUTE 66″ en onze trip van zo’n 4000 km was begonnen! Ernst Jan kreeg de eer om te beginnen met rijden. Om na zo’n 100 km vervangen te worden door Lennart. Lennart had in het begin een beetje moeite met de automaat. Vooral het feit dat je geen koppeling hebt was even wennen. Als je wilt stoppen, moet je dus alleen de rem intrappen. Wanneer je uit reflex met je linkerbeen vervolgens het eerste en beste pedaal intrapt is dit dus de rem. Na 2 keer bijna door de vooruit gevlogen te zijn ging het allemaal weer prima!

Het is best een hele speurtocht om de route te volgen. De Route 66 bestaat immers als zodanig niet meer en je moet dus goed je routebeschrijving volgen en goed op de “Historic Route 66″ bordjes letten die hier in Illinois staan. We zijn dus ook geregeld verkeerd gereden maar dit hoort bij de Route 66. Voor noodgevallen hebben we TomTom maar we willen het liever zelf doen.

Dixie Truckers Home

Na 145 mile (233km) zijn we vanavond rond 7 uur p.m. aangekomen in McLean bij het Dixie Truckers Home. Dit is een beroemde pleisterplaats langs de Route 66 vooral geliefd bij truckers. We hebben een kamer genomen bij het tegenovergelegen Super 8 Motel en hebben een perfecte kamer met alles er op en er aan, inclusief internet voor nog geen $70.

We gaan zo even wat boodschappen halen en misschien wat eten bij Dixie’s. Het doel morgen; via Springfield naar St. Louis!

Chicago, the windy city

zaterdag, 21 juli 2007

Vanmorgen werden we om 9:30 wakker. Na een lekker bad en een kop koffie uit ons koffiezetapparaat zijn we op weg gegaan naar de Sears Tower. Op weg daarheen zagen we in de verte een ander bekend gebouw en besloten eerst hier even langs te gaan.

East Wecker Drive

Het ging hier om het East Wecker Drive building. Deze wolkenkrabber, gebouwd in 1926 is het jarenlang het hoofdkwartier geweest van maffiabaas Al Capone. Hij had een meubelzaak bovenin deze toren. Dit was echter een dekmantel voor zijn alcohol smokkel praktijken tijdens de drooglegging in Amerika. De vrachtwagens met smokkelwaar reden naar binnen en gingen met een lift helemaal naar boven. Hier werden ze pas uitgeladen. De gevangenis waar Al Capone uiteindelijk is vastgehouden bezoeken we later in onze trip ook. Dit is namelijk Alcatraz, ‘The Rock’, in San Fransisco.

Sears Tower

Toen was het toch tijd voor de Sears Tower. Deze toren is opgebouwd uit 9 vierkante ‘buizen’ die per paar op verschillende hoogtes stoppen. Dit levert een unieke toren op die ook nog eens de hoogste van heel Noord Amerika is. We hadden in New York alvast kaartjes voor het ‘Skydeck’ via internet gekocht en geprint, zodat we niet in de rij hoefden te staan bij de kassa. We hadden ons echter een dag vergist want de datum op de kaartjes was een dag te laat. Eenmaal bij de toegangspoort keken ze hier niet eens naar en dus konden we met een gerust hart toch gewoon naar de 103e verdieping van deze immense toren. Eenmaal boven hadden we een prachtig uitzicht over Chicago en Lake Michigan. Je staat daar echter wel binnen en dan heb je toch niet helemaal hetzelfde hoogte gevoel als in de buitenlucht.

Op de foto met Cloud Gate in Millennium Park

De nodige foto’s gemaakt en eenmaal weer beneden zijn we op zoek gegaan naar Millennium Park. Hier staat een grote ziveren ‘boon’, de Cloud Gate, waarin alles op een bijzondere manier in gereflecteerd word. Het werkt als een bolle spiegel waar je de hele skyline van Chicago op kunt zien. Naast dit park ligt Grand Park, hetzelfde park als waar ons hotel aan staat. Hier staan de beroemde Buckingham Fountains. In Nederland zal deze fontein je wellicht bekend doen voorkomen. Dit is namelijk de fontein die je ziet aan het begin van de comedyserie Married with Children, die zich afspeelt in Chicago. Hieronder kun je dit begin bekijken.

Veilig aangekomen in Chicago

vrijdag, 20 juli 2007

Vandaag zijn we vertrokken naar Chicago! Om ongeveer 11:30 in de ochtend hebben we de sleutel van ons plekje in New York ingeleverd. Met de subway zijn we weer terug naar JFK international airport gegaan. We waren lekker op tijd bij de incheckbalie maar er was iets mis met onze tickets. Na een half uur ‘I can’t print you a boarding pass’ lukte het toch eindelijk en mochten we naar de gates. Maar voordat het zover was moesten we eerst op onze sokken door de bagage check. Niet alleen de laptop moest uit de tas, maar ook alle foto- en videoapparatuur. Onze paspoorten vonden ze ook maar vreemd en vroegen aan Lennart zelfs of hij nog iets anders bij zich had om zichzelf te identificeren.

Eindelijk bij de gate had onze vlucht een half uur vertraging, wat al snel opliep tot anderhalf uur. Tijdens het wachten werden er steeds meer vluchten gecancelled en dus was het even spannend. De oorzaak was een zware storm die op JFK zou afkomen. Toch kwam er achter ons vluchtnummer op het beeldscherm ‘At the gate’ te staan. En niet lang daarna konden we aan boord. We waren niet het enige toestel dat de lucht in wilde. We hebben ongeveer een uur ge-taxiet voordat we konden opstijgen.

Eenmaal in Chicago geland was het inmiddels zo rond 21 uur. De trein opgezocht en richting het centrum gegaan. Volgens mij deed de machinist het erom, want de trein reed tergend langzaam. Na weer een ruim uur konden we vlakbij ons hotel uitstappen.

Onze kamer

Over het hotel niets te klagen! We hebben een flink bed, een bad, een prachig uitzicht op onder andere de Sears Tower en zelfs een koffiezetapparaat! Niet te vergeten hebben we ook nog eens inbegrepen internet op onze kamer! Nu maar eens slapen. Het is alweer bijna 1:30 in de nacht hier..

Kijk waar we nu zijn op de pagina ‘Huidige locatie‘!

New York - dag 5

donderdag, 19 juli 2007
Times Square

Gisteravond hebben we Times Square bezocht bij nacht.Duizenden lampjes en videoschermen verlichtten daar de straat. Terwijl je daar staat lijkt het bijna overdag! Er komt een enorme hoeveelheid energie op je af. De hoeveelheid stroom die hier per dag verbruikt wordt moet genoeg zijn om een klein land van elektriciteit te voorzien. Zie het fotoalbum van dag 4 voor nieuwe foto’s van dit spektakel!

American Museum of Natural History

Onze 5e dag zijn we begonnen in het American Museum of National History.In dit museum staan zo’n 350.000 voorwerpen tentoon gesteld, variërend van opgezette dieren en cultuurschatten tot complete dingoskeletten. Wat ons het meest verwonderde van dit museum was het formaat van het museum zelf. Er is enorm veel werk verricht om alles op een interessante manier tentoon te stellen. Als je alles zou willen lezen en bekijken ben je minstens een week bezig.

Rockefeller Center

Na het museum zijn we met de subway naar Rockefeller Center gegaan. Dit is een complex van 19 gebouwen met een oppervlak van 9 hectare vol met winkels, restaurants en kantoren.Ook Star Bucks was hier vertegenwoordigd en een kop koffie verder zijn we op zoek gegaan naar wat souvenirs van New York. Morgen vertrekken we immers alweer naar Chicago!

We hebben een tas vol ‘I love New York’ spullen gekocht. Net toen we hier mee klaar waren kwam er een brandweerwagen met loeiende sirenes over Times Square geraasd. Nu is dit hier in deze stad niet zo vreemd; je hoort namelijk constant sirenes. Maar in dit geval hield het niet op bij deze ene brandweerwagen. Er volgden nog tientallen politieauto’s, ziekenwagens en nog meer brandweerwagens. Ramptoeristen als we zijn, zijn we een stukje de straat ingelopen waar ze allemaal heengingen.

Nog meer politie

We waren ongeveer de enigen die te voet in deze richting gingen. De rest liep al bellend met verontruste gezichten in tegengestelde richting. Op een kruispunt, afgezet door agenten zagen we rook tussen de gebouwen vandaan komen. Wij dachten aan een gewone brand maar vonden ook dat er wel erg veel hulpdiensten opgetrommeld waren. Eenmaal thuis op TV het nieuws maar eens aangezet. Het bleek te gaan om een geëxplodeerde stoompijp. Men was alleen wel voorbereid op eventuele een terroristische aanslag. De stoompijp had een krater geslagen in de weg van zo’n 10 meter in doorsnee. Mochten jullie er iets over op het nieuws zien, don’t worry, we’re fine!

Het Empire Dinner

Onze New York trip hebben we afgesloten met een bezoekje aan het Empire Diner. Een gezellige typisch Amerikaanse eettent, gerund door de zonder twijfel grootste homo van New York. Zo zie je ze niet veel! Voor Lennart een steakburger en voor Ernst Jan een chopped beaf. Daarbij een Sierra Nevada Pale Ale, een geweldig lekker Amerikaans biertje. Zo lekker hadden we hier nog niet gegeten en gedronken!

So far onze trip naar New York. Morgen vliegen we naar Chicago!